Deze website maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verhogen.
U kunt meer lezen over cookies in onze disclaimer

Nederland

White muscle disease (witte spierziekte)

White muscle disease (WMD, of witte spierziekte, ook nutritionele spierdystrofie genoemd) is een aftakeling van de skelet- en hartspieren bij schapen.

Alles uitvouwen
  • WMD is in Nederland een zeldzame ziekte die wordt veroorzaakt door een gebrek aan selenium, vitamine E of beide. Het kan optreden indien het seleniumgehalte van de grond en daardoor in het rantsoen te laag is. Deze aandoening komt het vaakst voor in gebieden waar lammeren goede kwaliteit voer krijgen en snel groeien. Het is meestal een acute aandoening die zich voordoet bij snelgroeiende lammeren op een leeftijd van drie tot acht weken, maar komt ook voor bij oudere lammeren. Bij lammeren die geboren zijn uit ooien die tijdens de dracht te weinig selenium hebben gehad zijn aan de skeletspieren vaak weinig veranderingen te zien, maar wel aan de hartspier.

  • WMD kan al bij de geboorte aanwezig zijn. Kenmerkend voor de aandoening zijn doodgeboren of zwakke lammeren, of lammeren die niet of stijf opstaan en lopen. Getroffen lammeren kunnen sterven door ondervoeding of blootstelling aan andere pathogenen en zijn vatbaarder voor diarree en acute longontsteking.
    De diagnose is gebaseerd op klinische verschijnselen als stijfheid, opgezwollen achterhand of lammeren die slecht overeind komen. Dieren zijn vaak helder en levendig en blijven (indien mogelijk) eten en drinken. De ziekte wordt vaak zichtbaar na gedwongen inspanning, vaccinatieprocedures, sorteren, spenen, voorbereidingen voor shows of opjagen door honden of kinderen.

    De aandoening tast de skeletspieren aan, met verschijnselen van progressieve verlamming. Kenmerkend voor zieke lammeren is een rug die zo gekromd is dat ze niet goed kunnen bewegen, vooral met de achterpoten. De schoft is vaak doorgezakt omdat de spieren in de schoudergordel zich ontspannen, en de voorpoten kunnen overmatig gespreid staan. De hart-, middenrif-, tong- en slokdarmspieren zijn ook vaak aangetast. Sommige lammeren sterven plotseling door hartfalen zonder voorafgaande klinische verschijnselen, veelal uitgelokt door toegenomen lichamelijke inspanning. Maar de aandoening leidt vaker tot langzaam progressief hartfalen. Dit leidt tot een verminderde longdoorbloeding waardoor zuurstoftekort kan optreden, dat fataal kan zijn. Deze longanemie kan verward worden met longontsteking.

  • De diagnose wordt gesteld op basis van klinische verschijnselen. In tegenstelling tot tetanus, waarbij lammeren erg stijf worden, worden lammeren met WMD juist slap. Lammeren met verdraaide darmen kunnen een soortgelijk gedrag vertonen, maar hebben duidelijk pijn en sterven meestal binnen een aantal uren. Meestal zijn er ook minder lammeren aangetast.

  • Behandeling bestaat uit het geven van zowel selenium als vitamine E, omdat de aandoening veroorzaakt kan worden door een gebrek aan selenium, vitamine E of beide. Omdat deze twee stoffen elkaar aanvullen, worden ze beide gegeven bij de behandeling van WMD. Selenium is belangrijk in seleniumarme gebieden, vitamine E in gebieden of rantsoenen met voldoende selenium.

  • Het preventieprogramma is afhankelijk van een definitieve diagnose. De concentraties selenium en vitamine E in bloed en weefsel moeten bepaald worden om de juiste aanvulling vast te stellen. De rantsoenen moeten ook onderzocht worden om te bepalen of ze voldoende selenium en vitamine E bevatten.

    De aandoening kan effectief voorkómen en behandeld worden door injecties met selenium en vitamine E. Wanneer WMD een jaarlijks terugkerend probleem is, zullen de beste resultaten behaald worden door ooien een seleniuminjectie te geven één tot vier weken voor het aflammeren of door seleniumtoevoegingen bij bemesting.